จบลงไปอีกครั้งสำหรับ มหกรรมหนังสือฯ ประจำปีนี้ และเป็นอีกครั้งที่ สนพมหสม (สำนักพิมพ์มหาสมุด) ได้รับความกรุณาจากพี่ เพื่อน น้องๆ บูธต่างๆ ที่ให้เรานำหนังสือและของจุกจิกไปฝากขาย กระผม-เผ่าจ้าว ที่กำลังใจดีขึ้นมาอีกเยอะในนามของภาคีมหาสมุดทุกท่านขอขอบคุณทุกท่านมา ณ ที่นี้

พี่แป๊ด ดวงฤทัย แห่งสำนักพิมพ์ระหว่างบรรทัด ที่เอื้อเฟื้อพื้นที่ฝากขาย และอนุญาตให้พวกเราไปพบปะผู้อ่าน พี่ปอ นิวัตและพี่เอื้อ อัญชลี แห่งอัลเทอร์เนทีฟไรเตอร์ ที่ให้ฝากขาย เช่นเดียวกับพี่เล็ก น้องนิก แห่งบูธโอเพ่นที่เอื้อเฟื้อให้ฝากขาย และฝากความระลึกถึงนี้ไปยังพี่น้องชาวโอเพ่นทุกท่าน (ผมจะติดตามรายการพี่ครับ พี่โญ) ขอบคุณจีรวุฒิ แห่งสำนักพิมพ์มาร์สสำหรับโอกาสและความไว้วางใจ พ่วงด้วยพื้นที่ฝากขายและยังเอื้อเฟื้อให้ที่พักขาแลเพื่อนคุยทุกวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สามสาวอย่างหมวยลี่ น้องเม และน้องเน ที่ขายหนังสือเก่งราวกับจบโทมาทางนี้ (กรุณาดูรูปประกอบ) ขอบคุณเพื่อนนักเขียนทุกท่านที่ใช้โอกาสร่วมพูดคุย ปรับทุกข์ และสนทนากันด้วยมิตรภาพ ขอบคุณคุณยุ้ย สฤณี และสิบเดซิเบลที่มีน้ำใจช่วยเหลือครับ อืม…ชักรู้สึกเหมิอนนักร้องเขียนคำขอบคุณในปกเทปเข้าไปทุกที ไหนๆ แล้วก็เอาอีกหน่อย ขอบคุณเต๋อและก่อที่สละเวลามาพบผู้อ่านด้วยกัน ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่อุดหนุน ทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่ที่เพื่งรู้จักกันอย่างคุณดาด้าผู้ติดตามมาให้กำลังใจและน้องพลอย (จำชื่อผิดขออภัย) ผู้มาเขินเป็นอาทิ เอาเป็นว่าผมขอบคุณครับ เชื่อว่าคงได้รับความกรุณาและคงได้เจอกันอีกในโอกาสต่อไป

สุดท้ายเอารูปมาลงให้ดูเล่นๆ

เต๋อและก่อ มันแจกลายเซ็นเหมือนกำลังลอกการบ้านกัน

สามสาวในตำนานแห่งบูธสำนักพิมพ์มาร์ส

หมวยลี่- ผู้รอ (เ)คนมาชวนไปเจียราง

เมย์- มหารานีแห่งการขายหนังสือ

น้องเน- ผู้สุขสันต์วันเกิด

สุดท้าย รูปไอ้เผ่าฯ เอง โดยความอนุเคราะห์ชักภาพโดยน้องเน

แม้จะเป็นเรื่องไม่ค่อยถูกต้องนัก แต่คนทำหนังสือบ้านเราก็นิยมทำกันปีละสองครั้งเหมือนทำนาปี-นาปรังยังไงยังงั้น ต้นปีที ปลายปีที มหาสมุดเราก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เพราะเป็นสำนักพิมพ์เล็กๆ เงินทุนอะไรก็ไม่ค่อยมีกับเขาหรอก

เอาล่ะ นี่คือหนังสือเล่มใหม่ของมหาสมุดในช่วงนาปรังของปีนี้

ไทยจัง! โดยเต๋อ- นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์และก่อ-ชาคร ไชยปรีชา สองนักวิจารณ์ภาพยนตร์ฝีมือดี ที่นำเสนอความเซอร์เรียลต่างๆ อันเข้าใจได้บ้างไม่ได้บ้างของสังคมไทย เช่นวัฒนธรรมการกินหมูกะทะเกาหลี การนั่งหัวโต๊ะจ่าย ขอบพิซซ่า ความย้อนแย้งของการกินกะเพราไก่ไข่ดาว ผัดซีอิ๊วเส้นหมี่ ไปจนถึงการชมภาพยนตร์ร่วมกันหน้าร้านโฮมเธียเตอร์ ฯลฯ ซึ่งทั้งหมดนั้นรับประกันความฮา เพราะคนทำอ่านขำน้ำตาเล็ดเสียจริตมาหลายรอบแล้ว

ส่วนเล่มนี้ชื่อ ทานยาหลังอาหารแล้วดื่มน้ำตามากๆ ของเต้-จิราภรณ์ วิหวา ผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสาร a day ที่มาพร้อมกับสิบเรื่องสั้นบำบัดสำหรับคนไม่ถนัดการฟูมฟาย เอามาอวดก่อน เพราะยังไม่มีขายในงานมหกรรมฯ ปีนี้ เนื่องจากพิมพ์ไม่ทัน คาดว่าน่าจะออกปลายปี เหมือนจะเป็นการเตือนตนเองกลายๆ ว่าทำหนังสือออกช่วงอื่นบ้างก็ได้ 

ไทยจัง! และเล่มเก่าๆ ของมหาสมุดได้แก่ คุยคุ้ยเขี่ย, ปัดรำคาญ และ ทำไมจะไม่คิดถึง มีขายในงานมหกรรมหนังสือฯ 15- 25 ตุลาคมนี้ (สิบโมงถึงสามทุ่ม) แน่นอน ในราคาลดจากราคาปก 10 % ทุกเล่ม ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์  บูธต่อไปนี้

สุดท้ายขอพ่วงแนะนำหนังสือใหม่ของตัวเองที่ออกกับสำนักพิมพ์อื่น (อืม…งงอยู่เหมือนกัน) นั่นคือ ยืนยลบนไหล่ยักษ์ รวมบทสัมภาษณ์คัดสรรของไอ้เผ่าฯ จากนิตยสาร Hamburger, a day และ GM ที่มีทั้งแบบเต็มๆ และบทคัดตัดย่อมา เพราะถ้าลงครบหมดคงหนาเท่าสมุดโทรศัพท์ ยังไงก็ฝากด้วย หาซื้อได้ที่บูธสำนักพิมพ์ มารส์ พับลิชชิ่ง (K02) เพลนนารี ฮอลล์, บูธ อัลเทอร์เนทีฟ ไรเตอร์ (O15) โซน C1, บูธฟุลสตอป (J06) เพลนนารี ฮอลล์ และบูธคมบาง (M32) โซน C1 นะ ส่วนไอ้เผ่าฯ จะไปพบปะผู้อ่านเพื่อประชาสัมพันธ์หนังสือเล่มนี้ที่บูต มาร์ส ในวันศุกร์ที่ 23 ตค ห้าโมงเย็น

เช็ควันเวลานัดดังกล่าวทั้งหลายแล้วไปเจอกัน 

นานๆ จะมีกิจกรรมส่งเสริมการขายกับเขา เอาซะหน่อย

พิเศษ! สั่งซื้อหนังสือมหาสมุด (เฉพาะ ปัดรำคาญ, คุยคุ้ยเขี่ย และทำไมจะไม่คิดถึง) ตอนนี้ รับฟรี ถุงผ้างุงิแฮนด์เม้ด ทำใหม่ๆ สดๆ ชนิดเพิ่งนั่งรถไปซื้อผ้าจากสำเพ็งมาตัดเย็บกันเลยทีเดียว น่ารักมาก (ดูรูปประกอบ) เอาไว้ใส่หนังสือมหาสมุด (หรือสำนักพิมพ์อื่นก็ได้ ใจกว้าง) พกไปอ่านเก๋ๆ ในรถไฟฟ้า รถใต้ดิน (ไม่แนะนำให้อ่านบนเรือ เพราะเดี๋ยวจะเปียกทั้งหนังสือทั้งถุงผ้า) ได้อย่างดูดี มีสไตล์

วิธีการสั่งซื้อก็ง่ายแสนง่าย เพียงเขียนอีเมลมาที่ mahasmoodbooks@gmail.com ระบุมาว่าจะซื้อเล่มไหน (หรือถ้าอยากได้ลายเซ็นของไอ้เผ่าฯ ก็ให้ระบุมาด้วย แต่ของพี่จ้อยกับของนก-สุรชัยนั้นคงไม่ได้นะ ตามตัวยากทั้งคู่) พร้อมทั้งชื่อ เบอร์โทรฯ ที่อยู่ในการจัดส่ง แล้วจะติดต่อทางอีเมลกลับไป เป็นอันเรียบร้อย

วงเล็บมุมซองว่า ถุงผ้ามีน้อย เพราะเป็นงานทำมือ เข็มแทงนิ้วคนทำเลือดซิบหมดแล้ว หมดแล้วก็อาจจะหมดเลย แต่ถ้าฮึดก็อาจจะทำใหม่เอาดื้อๆ เอาแน่อะไรไม่ได้หรอก ดังนั้นสั่งก่อนก็ย่อมได้เปรียบนะ

ชีวิตช่วงนี้สามารถอธิบายด้วยศัพท์สมัยนิยมอย่างคำว่า ‘งานเข้า’ ได้อย่างเต็มปาก เพราะอยู่ๆ ก็มีงานเข้ามาให้ทำพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย บ้างเป็นงานจ้าง บ้างเป็นงานของตัวเอง บ้างก็เป็นงานที่มิตรสหายเอ่ยปากขอให้ช่วย ทั้งหมดนั้นเข้ามาแล้ว แต่ยังไม่ยอมออกไปเสียที แม้จะพยายามขับไล่ไปให้พ้นๆ ตัวเท่าไหร่ มันก็ไม่ไปง่ายดังใจนึกนัก ที่ทำได้จึงได้แค่ทำใจและตั้งหน้าตั้งตาทำไปทีละอย่าง ทีละอย่าง คาดว่าคงเสร็จในเร็ววัน (นะทุกท่านที่รอเราอยู่)

ผลจากอาการงานเข้านี้ ทำให้รู้สึกเครียดและสมองตีบตันคิดอะไรไม่ออกอยู่เป็นระยะ ดังนั้นเพื่อรักษาอาการสมองตันนี้ เราจึงบำบัดด้วยวิธีการง่ายๆ อย่างการดูหนังแผ่นอันชื่อได้ว่าเป็นวิธีการผ่อนคลายที่ง่ายที่สุดในครัวเรือน ว่าแล้วจึงหยิบแผ่นหนังดีวีดีทั้งหนังอาร์ต หนังฮอลลีวูด หนังไทย หนังอินเดีย หนังเหี้ย-หนังห่าอะไรทั้งหลายมาดูคลายเครียด ผลปรากฏว่ามันก็คลายเครียดได้จริงๆ ด้วย (โอ้ พระพุทธ!)

ผลจากการดูหนังคลายเครียดนี้ ทำให้ตั้งข้อสังเกตได้อย่างหนึ่งว่า มีเหตุการณ์บางอย่าง ท่าทีบางประเภท และอากัปกริยาบางชนิดที่หาชมได้ในภาพยนตร์เท่านั้น (อันนี้อาจเหมารวมละคร หรือมิวสิควีดีโอด้วยก็ได้) ไม่สามารถหาชมหรือกระทำได้โดยง่าย (หรืออาจไม่ได้เลย) ในชีวิตจริง การมีอยู่ของสิ่งที่ไม่มีอยู่ในชีวิตจริงเหล่านี้เป็นเสมือนคำยืนยันว่า หนังได้ทำหน้าที่พาเราหลบหนีความจริงไปชั่วขณะได้จริงๆ แม้ดินแดนใหม่ที่เราถือวีซ่าอยู่ชั่วคราวสองชั่วโมงกว่าๆ นั้น จะประกอบด้วยเรื่องที่ทำไม่ได้จริงและไม่มีใครทำจริงก็ตาม

ต่อไปนี้คือสิ่งที่เราค้นพบในการบำบัดตัวเองด้วยภาพยนตร์

- ในฉากไล่ล่า การเรียกแท็กซี่แล้วสั่งคนขับว่า ‘ตามรถคันหน้าไป’ ทำไม่ได้หรอก มึงจะให้ตามคันไหน รถวิ่งขวักไขว่ขนาดนั้น (ขอชื่นชมทีมพากย์พันธมิตรที่พากย์ฉากนี้ใน The Accidental Spy ของพี่แจ๊คกี้ ชานแบบประชดประชันได้โคตรฮา คือเขาพากย์ว่า ‘อีนี่ คงไม่ตามรถคันหลังหรอกจ้ะนาย’ แม่งเป็นแขกอย่างไม่มีเหตุผลด้วยนะ)

-  ในฉากหักเหลี่ยม หรือฉากวางแผน มักจะมีกระดานหมากรุกที่ยังเล่นค้างไว้ให้ตัวละครขยับหมากไปยังตำแหน่งรุกฆาตอยู่เสมอ มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่

- เมื่อฝนตก และอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องกางร่ม เราจะไม่พบร่มที่แถมจากธนาคาร แถมจากบริษัทประกันภัย หรือแถมจากสินค้าอื่นๆ เลย มากกว่านั้น คนในโลกเซลลูลอยด์ไม่มีใครใช้ร่มพับจิ๋ว 69 บาทที่ขายกันแถวอนุสาวรีย์ชัยอีกด้วย

- ทำไมดื่มนำเย็นแล้วร้อง ‘อ้าาา…ชื่นใจ’ ครั้นพอดื่มกาแฟร้อนๆ ก็ต้องใช้สองมือประคองให้ดูอบอุ่น

- แต่ในหนังจอมยุทธ์ ที่มักได้สุราดีๆ มาร่ำรำพันกันเสมอ ปัญหาคือข้องใจว่าทั้งที่ปากก็พร่ำบ่นว่า สุราดี พันปี หิมะ ฯลฯ แต่ทำไมมึงกินทิ้งกินขว้างกันนักวะ ความเป็นจริง แค่เหล้าธรรมดา เราก็แทบจะขอดขวดกินกันอย่างไม่อยากหยดลงพื้นสักหยดกันอยู่แล้ว 

- ห้องหับในหนังเกาหลี มักไม่มีฝุ่น ไม่มีตะกร้าผ้าที่ยังไม่ได้ซัก และไม่มีของรกๆ

- เจ้าพ่อในหนังมาเฟีย มักเปิดผับที่อบอวลไปด้วยเพลงแจ๊ซ ในความเป็นจริงทราบมาว่าเจ้าพ่อส่วนใหญ่นิยมเพลงยูโรแดนซ์มากกว่า 

- หัวหน้าหน่วยจู่โจมมักสั่งให้ทีมเอไปทางซ้าย ทีมบีไปทางขวา (ปีเตอร์ คุณตามผมมา!) และตั้งนาฬิกาให้ตรงกัน ในชีวิตจริงเขาทำกันอย่างนี้หรือเปล่าอันนี้ไม่ทราบ แต่อยากรู้

- ในฉากปล้นธนาคาร หัวหน้ากลุ่มจะต้องปีนขึ้นไปบนเคาน์เตอร์เสมอ มึงอยากเป็นโคโยตี้ทำไมไม่บอก

- ในประเทศแถบเอเชียอาคเนย์ เป็นเรื่องเสี่ยงและใจถึงเกินไปที่จะวางแบงค์ไว้ที่เคาน์เตอร์เป็นค่าสก๊อตช์วิสกี้แล้วจากไปอย่างไม่ต้องเหลียวมามองว่าจะมีคนมาฉกไปก่อนบริกรหรือเปล่า

- ในฉากลอบสังหาร มักพบคนที่มีความหมายมากๆ กับตัวมือปืนไปไหนมาไหนกับคนที่เป็นเป้าหมายทุกที

- ในหนังญี่ปุ่น ลมมักจะพัดมาพร้อมความหมายอะไรบางอย่างเสมอ และสิ่งแรกที่ตัวละครทำคือเหม่อลอย โดยลืมคิดไปว่าเราควรเก็บผ้า

- ในหนังกีฬา คำพูดของคนที่มีความหมายมักลอยเข้ามาในหัวเฉพาะตอนกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ แต่นักกีฬาส่วนใหญ่บอกว่าตอนนั้นกูเหนื่อย ไม่ได้คิดอะไร

- ในหนังผี ถ้าตัวละครหันไปทางไหน ผีจะมาโผล่อีกทาง

- ในหนังบู๊ ตอนที่เตะต่อยมักจะมีแป้งผงเล็กๆ กระจายไปที่เป้าหมายอยู่เสมอ นักเลงจริงไม่ได้ทาแป้งออกไปเก็บใคร

- นกพิราบจะบินกันให้พรึ่บพรั่บสองกรณี หนึ่งตอนที่พระเอกปรากฏตัว และสองตอนที่พระเอกบรรลุอะไรบางอย่าง (กรณีนี้นกพิราบสีขาวเท่านั้นที่จะบินหลังจากเสียงระฆังจากวัดดังขึ้น) ในความเป็นจริง นกพิราบจะพรึ่บพรั่บตอนที่เราไปซื้อเมล็ดข้าวโพดมาโปรยให้มัน

- พระในหนังมักพูดจาน่าคิด ไม่ติดตลกเหมือนในชีวิตจริง

- มือปืนมักอาศัยแบบหลบๆ ซ่อนๆ ด้วยการหนีขึ้นไปอยู่บนห้องเก็บของบนชั้นดาดฟ้า มันหลบๆ ซ่อนๆ ตรงไหน

- ในฉากโจรกรรม ต่อให้วางแผนมาดีแค่ไหน ก็ไม่เคยเป็นไปตามที่วางไว้สักที มันจะมีเรื่องไม่คาดหมายเกิดขึ้นตลอด เช่นยามลืมหมวก เลยเดินเข้ามาหยิบหมวก (ตอนตีสองเนี่ยนะ) หรือ ขากางเกงไปติดอยู่ในซอกลิฟต์เป็นต้น

- และในฉากแกะรหัสเซฟ เหงื่อมันจะออกมากเป็นพิเศษ แต่เวลาหนีการไล่ล่า เหงื่อไมออกสักหยด

- ถ้ามีเด็กกับต้นไม้ในฉากเดียวกัน รู้ไว้เลยว่าต้นไม้นั้นจะไม่ถูกตัด มันมีหน้าที่รอให้เด็กที่โตไปเป็นพระเอก หรือนางเอก กลับมายืนที่เดิม ในตำแหน่งเดิม

- คนใช้มักฉลาด พูดจาฉะฉาน แต่ขาดสัมมาคารวะ ในชีวิตจริงเขามาเสิร์ฟน้ำแล้วก็จากไปเงียบๆ

- ในหนังญี่ปุ่น เกาหลี และไต้หวัน ถ้าตัวละครหญิงขึ้นต้นประโยคว่า ‘ฉันน่ะนะ…’ แปลว่าเธอกำลังเผยความในใจ คุณผู้หญิงทั้งหลายเป็นอย่างนี้หรือเปล่า

- รถไฟฟ้าในหนังไม่เคยมีชั่วโมงเร่งด่วนที่แน่นหรือเบียดเสียด ไม่อย่างนั้นมันพบรักกันไม่ได้

- เมื่อไหร่ที่มองกระจก ตัวละครจะมองอย่างมีความหมายมาก ขณะที่เรามองกระจกเพื่อบีบสิว

- คนที่เกลียดกันเมื่อแรกเจอก่อนมารักกันในภายหลังมีน้อยมากในชีวิตจริง

- คนที่โง่มากจนดูไม่ออกว่า ไอ้ผู้ชายหนวดปลอม ไอกระแอมบ่อยๆ คนนี้เป็นผู้หญิงปลอมตัวมา กับคนที่โง่มากจนดูไม่ออกว่าไอ้ผู้หญิงกล้ามโต นิ้วก้อยชี้ขึ้นตลอดเวลาคนนี้เป็นผู้ชายปลอมตัวมา คนแบบนี้ไม่มีในชีวิตจริง

- ในฉากโรงหนัง เมื่อตัวละครดูฉากที่สะเทือนใจจนรับไม่ได้ก็ลุกออกจากโรงอย่างหุนหันพลันแล่น ในชีวิตจริงมึงไม่เกรงใจคนข้างๆ เขา ไม่เดินก้มตัวสักหน่อยเหรอ

- ‘หยุดนะ นี่คือการจับกุม คุณมีสิทธิที่จะไม่พูด เพราะทุกคำพูดของคุณจะเป็นหลักฐานในศาล ฯลฯ’ ตำรวจในหนังมักได้พูดประโยคแบบนี้จนจบ ไม่รู้ตำรวจจริงๆ จะโชคดีได้พูดจนครบถ้อยกระทงความหริอเปล่า

จริงๆ ยังมีอีกแต่นึกไม่ออกแล้ว ใครมาอ่านแล้วเห็นว่ายังขาดอะไรอีก ช่วยเติมด้วย ขอบคุณล่วงหน้า

ไม่ได้เขียนบล็อกมานานแสนนาน อีกทั้ง ‘คู่มือการอยู่คนเดียว’ ก็ยังไม่ได้เขียนตอนใหม่เสียที วันๆ หมดไปกับการเขียนนิยายที่ไม่เดินหน้าไปไหน นั่งกลุ้มใจกับยอดขายหนังสือที่สวนทางกับรายจ่าย คิดค้นหาวิธีใหม่ๆ ในการทวงถามค่าคอลัมน์ที่เขียนล่วงหน้าเงินค่าเรื่องไปแล้วเป็นปี นั่งเรือข้ามฟากไปซื้อกาแฟ ออกไปดูพระอาทิตย์ตกที่ท่าน้ำนนท์ตอนหกโมงสี่สิบ (โดยประมาณ) และวันพฤหัสเตะบอลสองทุ่ม ชีวิตตอนนี้มีอยู่เท่านี้ อันที่จริงก็คิดว่าควรจะมีมากกว่านี้ แต่ด้วยปริมาณความทะเยอทะยานในเส้นเลือดต่ำ อีกทั้งตั้งใจแล้วว่าชีวิตที่เหลือนี้จะทำแต่น้อย และทำเฉพาะที่อยากทำ ซึ่งตอนนี้คือการเขียนหนังสือแม้จะผู้อ่านเพียงหยิบมือ ดังนั้นบางครั้งก็พอใจตัวเอง บางครั้งก็เกลียดตัวเอง บางครั้งก็ตั้งคำถามกับคนที่อยู่ในกระจกว่าจะพาตัวกูของกูไปอย่างไร สมมติว่าชีวิตเริ่มต้นที่อนุสาวรีย์ชัยเป็นหลักกิโลที่ 0 อย่างที่เข้าใจกัน ตอนนี้ก็พาตัวเองมุ่งหน้าท้ายแถวสลับหยุดนิ่งจนใกล้จะถึงหลักสี่แล้ว อีกไม่นานปีก็คงถึงหลักสี่โดยสวัสดิภาพ ตอนนี้น่าจะอยู่ราวๆ แยกเกษตรหรือไม่ก็ใกล้บางบัวไปทุกขณะจิตแล้ว หลังจากสำรวจตัวเอง นี่คือสิ่งที่เรียนรู้ของชายในวัยแยกเกษตร

- หน้าฝนลมแรง อยู่ริมน้ำจะมีเสียงประหลาดดังหวีดหวิวน่ากลัว แต่ไม่ต้องกลัว มันเป็นแค่เสียงลมที่พัดผ่านช่องอะไรสักอย่าง ไม่มีอะไรเกี่ยวกับผีสาง

- หุงข้าวให้แข็ง แล้วผึ่งลมเสียหน่อยก่อนจะนำมาผัด ข้าวผัดจะสวยน่ากิน

- เพลงร็อคหรือเพลงอะไรก็ตาม ไม่ต้องฟังดังๆ ก็ได้

- กว่าครึ่งของข่าวที่เราดูๆ กันเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องรู้ หรือไม่รู้เลยก็ได้

- คนเห่อแพนด้าไม่ผิด คนเรียกร้องสิทธิสัตว์อื่นก็ไม่ผิด เราไม่จำเป็นต้องเลือกข้างเอาหรือไม่เอาแพนด้า

- แมงมุม จิ้งจก และแมลงบางชนิดอยู่ร่วมกับเราได้ อย่าไล่มันไปเสีย

- เมื่อไหว้พระ ไม่ต้องขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ลองเปลี่ยนมาให้พระหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอเราดูบ้าง แล้วลองทำให้ได้

- หมั่นไส้ให้น้อยลง ชีวิตจะมีความสุขขึ้น

- เช่นเดียวกับโกรธเกลียด ถ้าไม่มีไม่เป็นเลยก็ดีขึ้น

- คอลัมน์การ์ตูนในเดลินิวส์ คอลัมน์หนึ่งโปรรัฐบาล คอลัมน์หนึ่งด่ารัฐบาล

- รถยนต์ยี่ห้อทาทาราคาถูกที่สุดในโลกขายในอินเดียราคาแค่เจ็ดหมื่นบาท (โดยประมาณ) เอง แต่เชื่อเถอะขายคนไทยไม่ได้หรอก เพราะมันไม่มี อวทม

- แปลว่าคนไทยไม่สนเรื่องขับรถเพื่อไปทำธุระ คนไทยสนเรื่องใช้ชีวิตอยู่ในรถมากกว่า

- นายตรวจรถเมล์สาย 33 คนหนึ่งใช้เล็บยาวๆ เจาะตั๋วเรา อีกคนใช้ปากกาขีด ที่สำคัญพวกพี่เขาขึ้นตรวจตั๋วบนรถคันเดียวกัน ห่างกันประมาณสิบป้าย และเผลอตรวจกันเอง

- เอ็มเอสเอ็นเป็นอุปสรรคในการทำงาน

- คนบางคนตั้งชื่อเอ็มล่อเป้าให้เราทัก

- อย่าไปทักมัน

- ‘ไม่ส่งต่อก็ไม่ใช่คน’ อย่าเชื่อ ค่าของคนคงไม่ได้วัดกันแค่ฟอร์เวิร์ดเมล การส่งต่อไม่ใช่การแก้ปัญหาหรือการช่วยเหลือที่เข้าท่านัก เพราะลงท้ายก็ส่งกันอยู่อย่างนั้นเอง

- เมื่อเลิกใช้ไฮไฟว์ มันจะขอทำแบบสำรวจความเห็นในแบบสองภาษา อังกฤษและสเปน

- ไม่ต้องเข้าสังคมทางโลกไซเบอร์ ไม่ต้องเล่นเฟซบุค ทวีตเตอร์ เราก็อยู่ได้ และยังมีศักดิ์ศรีความเป็นคนเหมือนเดิม

- การใส่สนับแข้งตอนเล่นบอลเป็นเรื่องของการดูแลตัวเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับการทำตัวโอเวอร์ ขี้แอ็ค

- แคลายรถติดมาก ใช้เลี่ยงเมืองนนท์เวิร์กกว่า

- ช่วงนี้ชอบหนังอะไร ช่วงนี้ฟังเพลงอะไร เป็นคำถามที่ตอบยาก

- อย่าไปเชื่อโฆษณามากว่าคนกินเหล้าเป็นคนไม่ดี คนดีที่กินเหล้าก็ยังมี

- การตั้งคำถามที่ใช้ในการสัมภาษณ์ให้นิตยสารเป็นคนละวิธีกับการคิดคำถามให้รายการโทรทัศน์

- คนบางคนพูดจาไม่รู้เรื่องและสรุปไม่เป็น

- เซเว่นอีเลฟเว่นบางสาขามีน้ำดื่มขนาดเล็กขวดละห้าบาทขาย ซึ่งดีกว่าซื้อขวดละเจ็ด-แปดบาทมาดื่มแล้วดื่มไม่หมด

- แม่น้ำเจ้าพระยามีปลาชุกชุม

- แปลว่ามันยังไม่เลวร้ายมาก

- ร้านขายกาแฟสดส่วนใหญ่ถอดปลั๊กเครื่องต้มกาแฟประมาณหกโมงครึ่งถึงหนึ่งทุ่ม ถ้าอยากกินอย่าไปเกินเวลานั้น

- รายการทูไนท์โชว์ดูประดักประเดิดที่สุด

- รายการตาสว่างหนวกหูมาก

- และเราคิดว่าตุ๊กกี้ แก๊งสามช่าไม่ตลก

- คนส่วนใหญ่สงสารช้างที่เห็นในทีวี แต่ไม่สนใจช้างตัวเป็นๆ ที่มาขอเงินค่าอ้อย (ของควาญช้าง) ข้างถนน

- เมื่อไหร่ที่เราอยากเป็นคนเก่ง แปลว่าเราอาจจะลืมพิจารณาตัวเราเองอย่างเป็นธรรม

- เมื่อไหร่ที่เราอยากเป็นคนดี แปลว่าเราอาจจะเป็นคนที่ไม่เข้าท่านัก หรือไม่ก็เป็นคนไม่ดี

- ไม่ต้องทำประกันชีวิตหรือประกันสุขภาพก็ได้ ตายก็ตาย

- แต่อย่ามีครอบครัวก็แล้วกัน

- คำคมที่เปลี่ยนชีวิตและแรงบันดาลใจ มีและเกิดกันได้แค่ครั้งสองครั้งในชีวิตเท่านั้น ถ้าใครมีมากกว่านั้นแปลว่าเขาอาจจะเสพติดแรงบันดาลใจและอ่านแม็กกาซีนหรือดูรายการทีวีมากไป

- หรือไม่ก็อายุสิบเก้า

- ในคอนเสิร์ตมีอะไรให้ดูมากกว่าการแสดงบนเวที

- แต่ถ้าสนใจมันมาก เราจะเหมือนไม่ได้มาดูคอนเสิร์ต

- อายุหลังสามสิบจะปวดหลัง ไหล่ คอ ได้ง่าย

- อย่านั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์นานๆ ทำอย่างอื่นบ้าง

- ผลงานพิสูจน์คุณค่าของเรา และเราเท่านั้นที่มีสิทธิ์อันชอบธรรมทุกประการในการตัดสินตัวเราเอง

- ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เดี๋ยวก็จบลง

- หมดแล้ว

- สวัสดี